Druk Shuttleworth se lewe af en gaan in die wêreld

Om daar te kom, het ek 20 minute lank ‘n 4×4 gevat langs ‘n rowwe modder-en-klip-baan deur hobbelige houtlande van kakao, piesang en die opstyg van oka. Aan die einde ontdek ek 15 herehuise met sterk skeiers en tentdakke wat tussen die blare weggesteek is, sommige ignoreer die sanderige strand, ander weer terug. Myne het ‘n goliath, gordynbed met vier baniere – ‘n tent in ‘n tent – en ‘n stort wat groot genoeg was vir twee, van ‘n rots gesny. Die tekstuurdakke het geïmpliseer dat vreemde voëlgesang en die delikate donderweer van die branders ‘n bestendige klankbaan was.

Dit is die soort plek waar u weer in verbinding kan tree met die natuur, in die natuur gedompel voel – maar tog in ‘n krisis ‘n houer van Louis Roederer Cristal (teen € 750 per pop) kry. Daar is ook ‘n “wow factor” high-end kafee van bamboes en palmblare, wat lyk soos ‘n monstervis deur Didier Lefort, wat die vooraanstaande Datai-herberg in Langkawi, Maleisië, saam beplan.

Besoekers kan swem, roeispaan of spa-medisyne gebruik. In spesifieke seisoene is walvisbesigtiging denkbaar en op ‘n veilige strandkus in die ooste van die eiland kom skilpaaie om te vestig.

Ek het eers gekies om die kus te ondersoek, met ‘n ribbes suidwaarts na Agulhasbaai, waar die asemrowende fonolietberge die atmosfeer van die King Kong-nasie gee (die waarheid word gesê die eiland het geen giftige slange nie en die gevaarlikste wese is waarskynlik die malariamuggie. ). Daarna het ek op ‘n bospaadjie geklim om ‘n ongelooflike oka op te spoor, waarvan die stam in hemelse wieke aan die onderkant versprei het, en ‘n beperkte inlaat met geen eensame indruk in die sand nie. Almal baie Robinson Crusoe.

Tot die Portugese Príncipe in ongeveer 1470 gevind het, was die eiland onbewoon deur mense. Teen die negentiende eeu het hulle enorme gebiede van houtland bevry en espresso- en kakaoplantasies met slawewerk opgerig. In 1906 het Henry Nevinson, ‘n ontmoetende Britse skrywer, ‘n oorweldigende verslag saamgestel van die haglike omstandighede wat deur verpligte spesialiste gekyk is, wat nog in werklikheid slawe was. Die eiland self het egter pragtig gebly: “Die plek lyk soos ‘n betoweringsland, die fantasie van een of ander wilde skilder,” het Nevinson saamgestel. “Doele van afgrond loop van die see af op en tussen hulle lê geheimsinnige geluidjies waar ‘n boot diskreet oor die sand afgedruk kan word.”

Een daarvan fokus op die ooste van die eiland en staan ​​bekend as die neerslag. Hier kan u ‘n hoë druppel van miskien 200ft afkyk na ‘n boog briljante sand wat bekend staan ​​as Banana Beach. Tog is dit iets anders as ‘n wonderlike perspektief: plaaslike mense sê dat eienaars van eienaars vroeër ongemaklike slawe hierheen gebring en mislei het. Deesdae is dit ‘n uitstappie.